Brendarisgedich 2026

Vanoet ein moezebrein bedach, klein en fijn, tummerde de jónges mit de steke zóa ein ganse badkamer inein. Badhoes ’t Parochiehoes waor begin jannewarie väör de nuuj hóaghede drek hun thoes en wónne zóa terrein. Zènge ónger de doesj, hel en valsj, broesjde de spanning op, tot de bubbel barsde en Dennis Lebens dao es Iërezawpens woord óntpóp. Muzikant in hart en nere, moos hae ’t dit jaor doon mit de sjerp en flink get liters bere.

Aanvöllend fladderde de bubbels en spetterde de spater, toen Nout en Veerle es Jeugprinsepaar zich de bühn oprótsjde, krek wie vèsjkes in ’t water. Gruetsj klapde de zaal en juichde ouch de verwekkers, wie de aw luuj van de Jeugprins drek ein vaat beer kooste aaftikke toen hun kroost de scepter al verlaore waor; de verzins ’t neet gekker.

In de aovend huerde v’r leedjes van nuuj tekssjrievers en hits, äöver Zawpensesjoem, struimende douches en tits. Lies geit dit jaor flink d’r taege aan en zal es Senioreprinses ontbeite mit hawfóm, in plaats van ein banaan. Wie de raege in de dröp, dröppelt zóa de ganse bende bie ein, allein ’t koppel oet de Mik ontbrook nog; Denny en Sandra-lala, zóa geit dat refrein! Beeg ging nao bed mit ein döbbel tóng in ’t vokabulaer, populaer waor ’t vulgaer sanitaer en deze zin is in dit gedich dan ouch ’t meist literaer.

Ein bös mit Pruusje landje op zónjig vreug oppe mert, toen hawf Daag en Nach zich pas sjus de bótterhamne haw gesmaerd. Eine róndjtoch door ’t törp óm de elite te tuene, haet mènnig Witseman zich op ’t ènj mótte versjuene.

Ein kort seizoen mit aktiviteite, de Zawpense höbbe ’t geweite. Door de waeks, in ’t wiekent en tot deep in de nach, woort ouch ein bezeuk aan Mie van Dora es Prinses van Aldenhof gebrach. Van de Sjpassbinke tot aan de Reube en Perganaze in eine aojem, nao Zöstere en nog wujer väör ein glaas beer, dat me laegdrónk tot op de baojem.

Konfetti, woos en kiës vloog door de loch, wie Aurora mit ’t ALVK bekans al hun beer haw verkoch. Same op zeuk nao de allersjlechste banger, won eine jong oet Ech, eine richtig a-ritmiese zenger. Gezelligheid, samezeen, viere en óngein ten top; Beeg kènt dich dat waal laote zeen, dat laog dik baove d’rop. Bie de oetreiking veel de troffee nog in drie deil oetein, mer dat haet nemes gemerk, zóa liëg laog de kappasiteit van ’t gemiddelde beerbrein.

Gróathede oet ’t Zawpensbook mót v’r neet vergaete en zelfs tot goden verklaore, want zóa zeen v’r aafgeloupe jaor helaas ouch weer get Senatore oet ’t oug verlaore. Wiel Nakken kwaak Puumelke noe bie d’n hiër en ózze awwe Vors Thieu dae wèt ’t soms neet mië. Mer es hae dan ruuk aan ein nónnevötje en eine blik wurp op steke, fónkele die ouge en is hae weer effe trök oppe bühn mit zien mautse en streke. Vastelaovend maak los wat soms al jaore stroef geit, urges in die baovekamer óntplof dan ein konfettiekanón, lègk verbènjinge en verbanje, läöt dich jaore trök in d’n tied gaon, dat is ein feit.

‘t Väörseizoen waor sjiek en weer höbbe genaote, mer de Vastelaovend is wo v’r toch oeteindelik ós nès väör verlaote. Op dónderdig ein väörzichtig glaeske beer mit de burgemeister, is hae nao 12 oer de rechte, heersjappie en de sjläötel van Beeg beister. De Prins aan de mach, dat is de krach, wo ederein hie aan de Maas zien hart väör verpach.

‘De Moulin Rouge is niet zomaar een nachtclub, de Moulin Rouge is een gevoel’; bek hawte en ein glaas beer in dien smoel. Ein totaalplaetje van dansers, meziek en dekadent geflaneer, zóa ekstra-ordinaer dat zelf de kiebeligste Roepoeper d’r oet zaog wie eine echte heer. Dómpel dich ónger in de Beegse boergwazie en pak was se pakke kèns, is ós theorie. Ervaar de magie, glamour en terror en waer smörges vreug wakker mit eine syntax error.

Wirkluuj die daag en nach mótte sjörge, is wie de Hofkapel väör de Prinsepare duit zörge. Normaal geuf Dennis die klup ’t tempo, ’t ritme en de maot; wo hae dit jaor toch dèk mit zien klarinètje in dubio zaot. Op ’t bal koos hae ’t neet laote te blaoze, ging te kiër op zien es-fiep, waor richtig ‘nt raoze. Ouch ’t jubilerende Nuchter Vertroch brach hun aandeil in de wirkmanne-kosmos, hun aanwezigheid haet ein vaste plek gewónne in ’t Beegter Vastelaoves-epos. Door hun Limburge äöverwènning mótte die gaanje ein tent zètte in november, mer dat wurdt vas en zeker ouch ein fiës to remember.

De ouge op sap en rouk oet de reet, dat is ’t Beegse zónjigmörge-pyjamabaldieet. Neet väöl weurd aan voel make dit jaor, want mènnigein waor väör ’t middigoer al panvaerdig en klaor. In de aovend door kaffees mit drenkskes, trochte groepe mit acts, leedjes en denskes. De Pittigste Pupkes in hun paeperpek make oeteindelik de zjurie de kop gek.

Tössje twiefelechtige buje troch d’n optoch weer door ós dörpke. Ein lange trop vierders die neet sju waore väör ein dröpke. Vrunj van de Prinsepare seerde mit hun pekskes en einzelgängers mit A4’tjes op hun jeskes. Daag en Nach mit hun nuuj vaan, sjlote de bóntje stoet weer, achteraan. Gewuen ómdat ’t kènt mit Gaston en gouwe outfits bleek de zjurie te kènne äövertreffe en ze maakde zóa de blits. Mia en Ingrid bie de klein groepe en Gabriëlle modersziël allein sjlote ’t rieke mit prieswènnaars aaf, fejn.

Ein opblaosaenj äöpende de Beegse Bènnezitting deze middig. Same mit de Roepoepers en Nuchter Vertroch waor ’t weer richtig hitsig. De kwis dit jaor waor ein gooj invölling en brach dao mit ein gróate stömming. Door Rob Breuls mit ziene jachhoorn rabbelde bie ós alle de kas mit servies en hae kreeg dao mit dan ouch de ammezjuurpries. Of de pries bedoelt is óm ’t oeuvre van de awwe Prins te belóane is de vraog, of dat ze kómmend jaor baeter eine mit blojende luppe kènne króane.

De Beegter Vastelaovessop die weer zóa lekker vènje smake, is d’r ein die v’r mit zien alle doon make. Zóa wie eder zien plaats haet op de Vastelaoveskarroessel, haet eder ein ingrediejent, en optied aafsjoeme, want ’t geit hel. Nao daag suddere op klein vuur geit ze dan róndj en ederein krig ’t hie mit de paplaepel in de móndj. Nog effe laote kaoke op hóag vuur, want de smaak dae zit deep, wie emosie, puur. Dat vlemke in ós, hilt dat söpke good werm en läöt dat neet los, pak dich same; wie eine zwerm. De lèste tas die drènke ós hóaghede pas, es Frenske hie dalik tot asj is verbras. Frens haet ’t gezeen en käörde ’t good. De sop waor gesjlaag en dat geuf weer mood. ’t Fornuus kènt g’r douve, mer neet väördat v’r Frenske van zien maske berouve. Daag Frens mit dien pens in de hens; weer zègke adieu; tot in november weer, leve Zawpens!